zapraszam ponownie
wyrażeń angielsko-języcznych
    Dla łatwiejszego poznania, materiały służące do wykonywania sztucznych muszek dzielę się na grupy do wykonywania jej kolejnych elementów.

Nić wiodąca jest najważniejszym elementem konstrukcji muchy, mocującym wszystkie materiały do haczyka i pozwalającym na ich odpowiednie modelowanie. Musi posiadać odpowiednią trwałość i wytrzymałość na zerwanie i nie powinna nasiąkać wodą. Obecnie syntetyczne nici wiodące produkowane są w różnych kolorach i grubościach. Jeżeli nie posiadamy orginalnych nici, to możemy zastąpić je syntetycznymi nićmi krawieckimi, uważając, żeby były one gładkie i posiadały odpowiedni splot. Kiedyś udało mi sie zdobyć nici krawieckie splecione z dwóch zwojów, których używam do dziś, wykonując z nich tułowia mokrych much (z wełny), bez potrzeby stosowania dodatkowych nici.
Kiedyś jako nici wiodących używano naturalnego jedwabiu, który wymagał dodatkowego woskowania. Odcinek nici trzeba było kilkukrotnie przeciagnąć przez kawałek wosku pszczelego, dociskając ją do niego palcem. Zabieg ten miał na celu ich impregnację i zwiększenie trwałości. Sztuczny jedwab praktycznie nie nadaje się do stosowania ze względu na mechatość (dużą ilość włosków).

Ogonki mają za zadanie imitować ogonki żywych owadów i zwiększać pływalność much (suchych).
Ogonki mokrych much wykonujemy z promieni lotek i sterówek bażantów i kuropatw, a także z szyjnych piór kur i kogutów, bażantów, perliczek i kuropatw. Możemy też użyć sierści sarny, zająca, kozy, lisa i wiewiórki. Krótkie ogonki, tzw. chwosty wykonujemy z wełny i jedwabiu.
Ogonki suchych much wykonujemy z czystych (nie podbitych puchem) promieni z szyjnych piór koguta, do większych much można też użyć sztywnych włosów zwierząt.

wykonanie tułowia z wełny Tułowia much w zależności od przeznaczenia wykonujemy z różnych materiałów.
Tułowia mokrych much wykonujemy z chenill'i, lub z wełny. Jak łatwo wykonać tułów, bez użycia dodatkowej nici pokazuję na rysunku. pokazany przyrząd bardzo ułatwia dokładne połączenie nici wiodącej z wełną. Musimy tylko wyskubac trochę wełny i uformować ją w trójkąt, żeby uzyskać zbieżność tułowia.
Materiały mało nasiąkliwe, takie jak nawoskowany jedwab, (najlepszy z różnego rodzaju wstążek i tasiemek w odpowiednich kolorach), lub różnego rodzaju syntetyczne owijki typu "body" i lamety stosujemy wykonując suche muchy. Innym dobrym materiałem są pojedyńcze promienie z lotek kondora, czapli, łabędzia lub gęsi. Odrębną grupą są quill'e - ogolone z włosków promienie z "oczka" pióra ogonowega pawia.

przygotowanie pióra Skrzydełka muszek klasycznych wykonujemy z promieni lotek dzikich kaczek. Kiedyś była moda na wykonywanie podwójnych skrzydełek, co nie było najlepszym pomysłem, bo takie muszki szybciej traciły "fason" w konfrontacji z rybią paszczą. Wykonując skrzydełka suchych much symetrycznie wycięte pasma promieni składamy wypukłościami do środka, mokrych - wypukłościami na zewnątrz.
Przy pewnych konstrukcjach chruścików skrzydełka wykonujemy z pęczka zimowej sierści jelenia, lub sarny. Do wykonania muszek typu spent możemy użyć końcówek piór koguta. W małych egzemplarzy much niezastąpionym materiałem jest CdC. Skrzydełka jętek majowych wykonujemy z piór piersiowych kaczki krzyżówki. W muchach typu włosianka stosujemy sierść kozy, lisa polarnego, ogon cielaka itp. Materiały typu flash dodane do skrzydełek podnoszą ich atrakcyjność.

przygotowanie pióra na jeżynki Jeżynki wykonujemy z grzbietowych lub szyjnych piór kogutów (w mokrych muchach z kury). W mokrych muszkach możemy stosować pióra kuropatwy, kury bażanta, słonki i perliczki.
Pióro na jeżynkę przygotowujemy odrywając z jednej strony od promienie stosiny. Tak przygotowane pióro lepiej układa się na haczyku, bez załamanych i podwiniętych promieni, jednocześnie nie będzie chłonąć niepotrzebnie wody.